დიდხანს ვიფიქრე, როგორ უნდა ითარგმნოს Publikumsbeschimpfung. ალბათ, პუბლიკის შეგინება - საქმე ხომ მხოლოდ დარბაზში შეკრებილ მაყურებელს არ ეხება.
ამერიკული ყოველკვირეული ჟურნალის „ლაიფის“ 1953 წლის 29 ივნისის გამოშვებაში გამოქვეყნდა ჰერბერტ ბრინის სტატია, რომელშიც აღწერილი იყო ერთი სამწუხარო და უცნაური ამბავი...
როცა ჩემს თინეიჯერ შვილებს ამ ფილმის ნახვა შევთავაზე, სასაცილოდ არ ეყოთ: 1957 წელსაა გადაღებული? შავ-თეთრია? ის აღარ მითქვამს, რომ ფილმში წამლად ერთი ქალიც არ გამოჩნდება და მოქმედება ერთ ო
მიყვარს სიმბოლოები. ხანდახან გადავამეტებ, ტექსტში იმაზე მეტს წავიკითხავ, ვიდრე ავტორს ჩაუფიქრებია, მაგრამ ამის გამო თავს ვერ დავიდანაშაულებ.
„რაშომონზე“ წერა რთულ-ტკბილი საქმეა. ის იაპონური კინოს შედევრი და მსოფლიო კინემატოგრაფის ერთ-ერთი მწვერვალია, სადაც რეჟისორი აკირა კუროსავა, ერთი მხრივ, იაპონელი ავტორია...
ხშირად გვესმის სასოწარკვეთით გამოწვეული და პასუხგაუცემელი კითხვები: „განა ასე ძნელია ოლიგარქის დამარცხება?“, „ნუთუ ხალხს მეტი არ შეუძლია?“
