ამბობენ, კაცი ვიზუალური არსებააო. მაგრამ 1989 წლის 9 აპრილი უფრო ხმით აღიბეჭდა ჩემს მეხსიერებაში, ვიდრე იმიჯებით. პირველ ყოვლისა, ეს ხმა უსინათლოთა ანსამბლის მიერ...
ამაზე კიდევ ერთხელ მას მერე დავფიქრდი, რაც ჭავჭავაძის ცენტრში სტუდენტებთან ერთად რიჩარდ ლაგრავენესის ფილმს – „თავისუფლების მწერლებს“ ვუყურეთ და შემდეგ...
პანდემიისას სერიალებს ჩავუჯექი. მანამდე სერიალებისთვის უბრალოდ, არ მეცალა. დავიწყე „სამეფო კარის თამაშებით“ და პროფესიული ინტერესის გამო, ისევ Netflix-ის „შავ სარკესთან“ მივედი...
ცხოვრება მშვენიერია, როცა ჩვენ გვერდით კრიტიკული მედია არსებობს. რა სჯობს, როცა მედია ჩვენთვის ან ჩვენ მაგივრად, პრევენციულად ცნობისმოყვარეობს...
Facebook-ზე 2011 წელს დავრეგისტრირდი. მთავარი მოტივაცია იყო ის, რომ მინდოდა იმ ჯგუფის მარაქაში გარევა, სადაც ჩემი მეგობრები და პოტენციური ნაცნობები იკრიბებოდნენ.
თქვენი არ ვიცი და მე ძალიან მიჭირს ამ დაზეპირებული, რეალური შინაარსისგან დაცლილი, შემგუებლური ფრაზების სმენა. რა იქნება? როდის? რაც მთავარია, როგორ?
